فارسی • DeutschPortuguêsItaliano FrançaisEspañol繁體中文 English

برنامه هاى خودگردان در مقابله با سوانح طبيعى

water

این متن به زبان های دیگر نیز موجود است: انگلیسی, چینی سنتی, اسپانیایی, پرتغالی برزیلی,

این مطلب گزینشی از یک گزارش ویژه ی مفصل است که به تازگی توسط دوستان ما در وب سايت شهر آينده منتشر شده است. اين گزارش بخشی از گفتمان شهری بنیاد راکفلر است؛ یک طرح همکاری یک ساله که به بررسی شش شهر (آکرا، بانکوک، چنای، لیما، نایروبی و مانیل) که با سرعت زیادی فرایند شهری شدن را طی می کنند، می پردازد.
 در اکتبر ٢٠١١ سطح آب بالا آمد و سطح زمین از هم گسيخت و با سروصدا قطعه قطعه شد، آجرها خرد شدند، کاشی های کف ترک برداشتند و آب از شكاف هاى روى زمين بیرون زد. سیل ١٥٠ خانوار ساکن در مجموعه ای از روستاهاي  كيتى ياراك واقع در شمال غربی بانکوک در ناحیه ی سانو در تایلند راغافلگیر کرد. عقب نشستن این سیل مخرب حدود ٣ ماه طول کشید و می توان آن را از جمله مخرب ترين  بلاياى طبیعی تاریخ معاصر تایلند دانست.
فونپل کونپرک، کشاورز بازنشسته ٥٢ ساله که ١٦ سال پیش از شمال تایلند به سانو نقل مکان کرده است در اين مورد مى گويد:”ما از اولين كسانى بوديم كه خیس شدیم و از آخرین كسانى که خشک شدیم، هیچ کس انتظار نداشت سیل به این بدی باشد”.  وی سردرگمی طاقت فرسای روزهای اولیه را به یاد می آورد: “آب از همه طرف آمد، آهسته به نظر مى رسيد اما در عین حال سریع گسترش يافت.  نمی توانم آن را جور دیگری توصیف کنم”. آب ٢٠ تا ٣٠ سانتی متر در هر روز بالا آمد تا به ارتفاع ٥ متر رسید. سیل و آوار خیابان ها، پارکینگ ها، پیاده روها و طبقات همکف تمام ساختمان های آن منطقه را به زیر آب برد و مسدود کرد. آن چه پس از اين اتفاق افتاد حرفهاى زيادى پيرامون توانايى هاى شبكه هاى اجتماعى و سيستم هاى غير دولتى در برخورد با بحران هاى شهرى دارد.
 ساکنان این منطقه (به همراه صدها هزار نفر دیگر در سایر نقاط سیل زده بانکوک) با کمترین ميزان کمک های دولتى وارد عمل شدند و خود به سرعت شبکه های ارتباطی غیر دولتی ایجاد کردند و برای شبکه های موجود هدفگذارى كردند تا به این وسیله وظایف اساسی که در مواقع اضطراری بر عهده ی دولت است را خود انجام دهند. مردم بدون هیچ آموزش قبلی و با منابع محدود دست به كار زدند: آب بند و سدهاى موقتى ایجاد کرده و ارتفاع آب بالا آمده را اندازه گیری کردند، در ميان مردم آب شرب و غذا توزیع کردند، افرادی که در خانه های خود محبوس شده بودند را نجات داده و از محله و همسایگی خود نسبت به سارقان محافظت کردند. زمانی که سطح آب پایین آمد تمرکز و عملکرد این شبکه های ارتباطی تغییر کرد و به یک تلاش محلی دست جمعى برای پاکسازی و بازسازی تبدیل شد که به بازگشت شهر به شرایط اولیه کمک قابل توجهى کرد.

infrastructure_860_436_80

 

در حالی که شهرهای دنیا با بالا آمدن سطح آب دریاها و طوفان های سهمگین دست و پنجه نرم می کنند، دولت ها با مجموعه ای از راه کارهای زیرساختی به این سوانح طبیعی واکنش نشان می دهند. از زمان وقوع طوفان سندی، در نیویورک حداقل ارتفاع مورد نیاز در ساخت وساز ساختمان های نو یا بازسازی ساختمان های قدیمی در مناطقی که در مقابل سیل آسیب پذیر هستند افزایش داده شده و ارتفاع ورودی های مترو و دریچه های هواکش نيز نسبت به سطح زمين مرتفع تر در نظر گرفته مى شوند. سان فرانسیسکو در حال طراحی مجدد تاًسیسات آب و فاضلاب خود (با هزینه اى برابر با ٤٠ میلیون دلار) برای جلوگیری از ورود سيلاب به لوله ها و تاًسیسات در زمان وقوع سیل و طوفان است. کشور هلند که ٦٠% آن در معرض خطر سیل قرار دارد در حال بازنگری کلی سیستم محافظت ساحلی خود، که در حال حاضر یکی از بهترین سیستم ها در دنیا است، می باشد. هلند این امر را با اختصاص سالانه حداقل ١ ميليارد یورو برای گسترش سدها و آب بند برای سیلاب های خروشان و طوفان های شدید، جا به جایی کانال های جزر و مد، تقویت سواحل و ارتقای سطح محافظت در برابر سیل توسط آب بند تا ١٠ برابر اختصاص داده است. برای هر پروژه ی عظیمی مانند این ، پروژه های کوچکتر با هدف گذاری خرد تر وجود دارند. به عنوان مثال شهر کوچک اما در حال توسعه ی کویاٍن در ویتنام  ٥٥٠،٠٠٠ دلار خرج ترمیم ١٥٠ هکتار از جنگل های مانگرو (حرا) می کند که از این طریق  ١٤،٠٠٠ خانوار ساکن در امتداد ساحل را از باران های موسمی تشدید شده حفاظت می شوند.
در حال حاضر آگاهی نسبت به این که مبارزه با بلایای طبیعی توسط زیرساخت های مستحکم تنها نیمی از راه حل می باشد، رو به افزایش است اما  شايد اهميت زير ساخت هاى اجتماعى با آن برابرى كند.  بقیه گزارش را در وب سایت شهر آینده بخوانید.